Léift, e Wuert, dat mer mengen ze kennen

Léift, e Wuert, dat mer mengen ze kennen

Enges Daags stellt sech eis eng Fro. Si kënnt ouni Virwarnung. Si kann opdauchen, wa mer e Koppel gesinn, dat zënter drësseg Joer zesummenhält, oder un engem Owend, wou näischt Besonnesches geschitt, beim Zesummeleeë vun der Wäsch: Wat heescht dat eigentlech fir mech, ee gär ze hunn?

Eng Definitioun, déi mer ni gewielt hunn

Déi meescht vun eis hunn dës Fro ni éierlech beäntwert. Mir droen eng Iddi vun der Léift mat eis ronderëm, sou wéi en Akzent: Si huet sech agenëscht, ouni datt mer se gewielt oder ënnersicht hätten. Si kënnt vum Familljendësch, un deem mer grouss gi sinn, vun den éischte Bezéiungen, déi Spuren hannerlooss hunn, vu Filmer, déi mer ze fréi gesinn hunn, fir se anescht wéi wuertwiertlech ze verstoen. Heiansdo kënnt se och vun enger Wonn, déi ni ganz verheelt ass an déi roueg weider bestëmmt, wat mer akzeptéieren a wovunner mer fortlafen.

Dës Definitioun, déi mer geierft hunn, hu mir net selwer geschriwwen. An awer ass et genau si, déi fir eis entscheet: wien eis gefält, wat mer aushalen, wéini mer fortginn, a wéini mer bleiwen, obwuel mer besser fortgi sollten.

De Rausch ass kee Beweis

Eng Verwiesslung hält sech hartnäckeg, gefiddert vu Joerzéngte vu Lidder an Dréibicher: d'Iddi, datt d'Intensitéit d'Mooss vun der Léift wier. Wat méi et eis aus der Rei bréngt, wat méi echt wier et. Wat méi d'Längt brennt, wat méi grouss wier d'Léift.

De Psycholog Robert Sternberg huet a senger Dräieckstheorie vun der Léift virgeschloen, dräi Bestanddeeler z'ënnerscheeden, déi sech net am selwechte Rhythmus entwéckelen: d'Passioun, d'Intimitéit an d'Engagement. D'Passioun flaamt séier op a brennt och séier aus. D'Intimitéit wiisst roueg, Gespréich fir Gespréich, e gemeinsamt Schwäigen nom aneren. D'Engagement iwwerhëlt schliisslech, wa keng vun deenen zwou eleng méi duergeet. Et ass eng Decisioun, déi een ëmmer erëm nei hëlt, wärend d'Passioun e Feier ass, dat engem einfach geschitt.

De Rausch vum Ufank ass e Signal,  heiansdo richteg, heiansdo irféierend, dat een hannerfroe sollt, amplaz him blann ze follegen.

Wat Koppelen, déi halen, anescht maachen

De Fuerscher John Gottman huet e groussen Deel vu senger Carrière domat verbruecht, Koppelen ze beobachten: e puer, déi op eng Trennung zougesteiert sinn, anerer, déi laang zesummebleiwe sollten. Eng Feststellung kënnt a senge Fuerschungen ëmmer erëm: D'Koppelen, déi halen, sinn net déi, déi Konflikter aus dem Wee ginn, mä déi, déi et verstinn, duerno erëm an d'Rei ze bréngen, wat futti gaangen ass. Eng verletzend Bemierkung, e Schmollen, dat net ophält, eng Ongeschécklechkeet: Alles hänkt dovun of, wat een duerno mécht, fir erëm openeen zouzegoen.

Esou gesinn, ass Léift manner en Dauerzoustand wéi eng Praxis. Eng Praxis, déi een all Dag nei ufänkt, net perfekt, an ouni se jeemools als selbstverständlech ze betruechten.

Sech d'Fro stellen, wierklech

Nei ze definéieren, wat mir ënner Léift verstinn, geléngt net un engem eenzegen Owend. Mä e puer Froen, éierlech gestallt, kënnen eng Dier opmaachen:

• Hunn ech dëse Mënsch gär, oder hunn ech dat gär, wat seng Opmierksamkeet iwwer mech seet?
• Bleiwen ech, well ech et wëll, oder aus Angscht virun der Eidelt, déi op mech waart, wann ech fortginn?
• Wann alles gutt ass, wat fillen ech dann: Fridden, oder just d'Feele vu Gefor?
• Vu wiem hunn ech dat geléiert, wat ech mengen iwwer d'Léift ze wëssen, an ass dat wierklech d'Geschicht, déi ech weiderschreiwe wëll?

Keng dovunner huet eng fäerdeg, richteg Äntwert. Si hëllefen, fir e Moment den Autopilot auszeschalten.

Eng Iddi, déi een nei schreiwe kann

Dës emotional Ierfschaft huet eppes Berouegendes: Wat eis mat op de Wee ginn ass, kann ee och korrigéieren. Mir kënnen eis Geschicht net änneren, mä wuel d'Art a Weis, wéi mer se liesen, an domat dat, wat se an eis weiderschreift.

Wierklech gär hunn hänkt vläicht manner dovun of, wéi staark eis Gefiller sinn, ewéi dovun, wéi kloer mir eis entscheeden. Et fänkt mam Courage un, sech ze froen, wat mer eigentlech ënner Léift verstinn, ouni sech mat der éischter Äntwert zefridden ze ginn, déi engem an de Kapp kënnt.